hayat sana inat

zaman zaman öylesine pozitif olurum ki nedendir bilmem, birinin yansıması mıdır? yediğim içtiğim midir? birikimlerim mi? bilemem
şu son günlerdeki durumum ise kendimi zorlayarak, okuyarak, dinleyerek, gözlemleyerek pozitif olmaya çalışma çabalarımdır
bir dalgınlık bir sersemlik bir unutkanlık inanılmaz boyutlarda. Hiç kendini aptal işe yaramaz, önemsiz hissettin mi? elbette hissettin. kim yaşamda her an pozitif duygu ve ruh hallerinde kalmış ki? Hayat böyle bişe işte. Annem diye sarıldığım insan (kayınvalidem) gözlerimin önünde gün be gün ölüyor. Geçen gün öz annem geldi ve ister istemez düşündüm neden allahım neden kötüler dururken hep olan iyiye oluyor diye düşünürkende ürperdim. Bağırsak kanseri hiç affetmiyor hele son safhasındaysan alıp götürüyor seni hayattan. Öz annem sadece kendi için yaşayan, fesat, ikiyüzlü,nefret duygularıyla yoğrulmuş, para için herşeyi yapabilecek bir yapıda,çıkarcı,acımasız aynı zamanda da yalaka. Ne iğrenç böyle şeyler düşünmek ve yazmak ama gerçekler bu maalesef. Bu boşluğu hiç farkında olmadan kayınvalidem ile doldurmuşum meğer. meğer benim için ne kadar önemliymiş nasılda fedakar,sevgi dolu,merhametli, ince, zarif, düşünceli, saygılı, içten,samimi,masum daha birsürü artıları olan ne müthiş kadınmış NE MÜTHİŞ ANAYMIŞ anne ile ana arasında hissedilir farklar var. 4 kız kardeşiz hepimiz böyle düşünüyor böyle yaşıyoruz anne kavramını. En küçük kardeşim 2 yaşındaydı annem tarafından terkedildiğinde bense 15 yaşında 4 çocuk sorumluluğu yüklenmiş evin büyük kızı. Sürekli döven,küfreden sonra sıkılıp hepimizi babamızın yanına postalayan ve bizi sevmeyen anne.işte bizim annemiz HAYAT SANA İNAT YAŞAYACAĞIM HEMDE HERŞEYE RAĞMEN kızım için ve oğlum için. Bu itiraflar seni düşündürüyorsa ebeveynliğini sorguluyorsan lütfen okumaya devam et cevabın hayır ise sıkılırsın lütfen sayfa değiştir. Tüm bu yaşadıklarım 38 yaşlarına doğru başka bir dünyaya götürdü beni. Annem sayesinde empatiyle tanıştım bu yüzdendir ki çocuklarımın neler hissedebileceğini hemen anlayabiliyorum. Gorkinin romanında öylesine güzel anlatılmış ki empati. daha sonra değineceğim . Birgün çocuk istismarını önlemek için büyük bir projede yer alacağımı şimdiden hissediyorum. Devlet neden çocuk istismarına yönelik caydırıcı cezalar ve zorunlu anne eğitimi verdirmez vatandaşına anlayamıyorum.
Gelecek çocuklarımızın diyorsak ve onları yetiştiren cahil,eğitimsiz,şiddet yanlısı annelere dur demiyor ve onları eğitmiyorsak gelecek çocukları tahayyül edemiyorum...
Lütfen nerden başlamalı nasıl anlatmalıyım kim bana el uzatabilir nasıl anlatabiliriz doğuya , iç anadoluya,hatta batıya, karadenize tüm yurduma nasıl ifade edebilirim. lütfen dövdüğünüz çocuklar kişiliksiz,kimliksiz,hafızasız,zayıf,aptal,bir sürü psikolojik problemleri olan yetişkinler olacak. Dövmeyin konuşun,anlatın herşeyden önce sabırlı olmaya çalışın. Annenin sana yaptığını sen çocuğuna yapma bak ne haldesin yüzündeki o maskeyi çıkar, iç dünyana dön içindeki o öfke,kıskançlık, hainlik ve daha neler neler gün yüzüne çıkacak. Lütfen konuyla ilgili kitap al en azından nerden başlayacağını anlatır ve mutlaka al oku. OKU OKU OKU...Şükür okuyabiliyorum,şükür görebiliyor ve düşünebiliyorum tüm bu özelliklere sahip olmasaydım dünyalar güzeli çocuklarım benim annem gibi anneleri olacaktı. Türk insanına basit şu korkunç hatalara lütfen bir göz atar mısınız?